پرسش:چرا شهید غسل وکفن ندارد؟ 

پاسخ: 

یکی از دستورهای اسلامی این است که هر فرد مسلمان که میمیرد،بردیگران واجب است که بدن اورا به ترتیب غسل دهند و شستشو نمایند.درجامه هایی پاک به ترتیب مخصوص کفن کنند وسپس نماز بخوانند ودفن نمایند،ولی این دستور یک استثناء دارد آن هم شهید است.از این دستور ها فقط نمازو دفن درمورد شهید اجراء میشود،اما غسل و شستشو و یا کندن لباس های دوران زندگی و پیچیدن در جامه ای دیگر به ترتیب خاص ابدا! این استثناء خود رازو رموزی دارد.نشانه این است که روح وشخصیت شهید آن چنان پاک و وارسته شده است که در بدنش و در خونش و حتی در جامه اش اثر گذاشته است.بدن شهید یک"جسد متروح"است،یعنی جسدی که احکام روح برآن جاری است،همچنان که جامه ی شهادتش لباس متجسد است،یعنی حکم روح بر بدنش جاری شده و حکم جاری شده بربدن بر لباس و جامه جاری شده است.بدن و جامه شهید از ناحیه روح و اندیشه و حق پرستی و پاک باختگی اش کسب شرافت کرده است.شهید اگر درمیدان معرکه جان به جان آفرین تسلیم کند،بدون غسل و کفن با همان تن خون آلود دفن میشود.

*اولین کاربرد واژه ی دفاع مقدس:

اولین بار که امام خمینی(ره)واژه ی دفاع مقدس را بکار بردند در 22 بهمن سال1360 مصادف با شانزدهم ربیع الثانی1402 به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی بود که در بخشی از سخنان خود فرمودند:"چنانچه این جانب و مسئولین جمهوری اسلامی مکرراً اعلام نموده ایم،ملت و دولت جمهوری اسلامی ایران تسلیم احکام مقدس قرآن و اسلامند و به حکم قرآن مجید خود را برادر ایمانی تمام ملت های اسلامی و کشور های مختلف از حیث فرهنگ و جغرافیا می دانند و صلح جویی وزندگی مسالمت آمیز را با تمام دولتها و ملتها طالب می باشند و تا دولتی به حریم کشور آنان تجاوز نکند و متعهد به احکام اسلامی باشد،آن را برادر خود میدانند و از همه کشورها و ملت ها می خواهند که با هم متحد یک صدا در مقابل تجاوزگران،هرکس که باشد،قیام کنند و خود را از چنگ جهان خواران متجاوز نشان دهند و نیز به حکم اسلام از تجاوز به حقوق و حدود خود دفاع کرده و تجاوزگر را تادیب نمایند و در این صورت است که هیچ قدرتی به فضل خداوند متعال نمی تواند انان را از این "دفاع مقدس"باز دارد...."

1)دوتا از بچه های گردان،غولی را همراه خودشان آورده بودند و های های می خندیدند.گفتم:"این کیه؟" گفتند:"عراقی"گفتم:"چطوری اسیرش کردید؟"می خندیدند.گفتند:"از شب عملیات پنهان شده بود،تشنگی به اش فشار آورده بود.با لباس بسیجی ها آمد ایستگاه صلواتی شربت خورد و پول داده بود!"این طوری لو رفته بود.بچه ها هنوز می خندیدند.

2)پدرو مادر میگفتند بچه ای و نمی گذاشتند بروم جبهه.یک روز که شنیدم بسیج اعزام نیرو دارد،لباس های صغری خواهرم را پوشیدم و سطل آب را برداشتم و به بهانه ی آوردن آب از چشمه زدم بیرون.پدرم که گوسفند هارو از صحرا می
آورد داد زد:"صغری کجا؟"برای اینکه نفهمد سیف الله هستم سطل آب را بلند کردم که یعنی میروم آب بیاورم.خلاصه رفتم و از جبهه لباس هارا با یک نامه پست کردم.یکبار پدرم آمده بود و از شهر به پادگان تلفن کرد.از پشت تلفن به من گفت:

"بنی صدر!وای به حالت!مگه  دستم بهت نرسه!"

3)بین تانکر آب تا دستشویی فاصله بود.آفتابه را پر کرده بود و داشت می دوید.صدای سوتی شنید و دراز کشید .آب ریخت روی زمین ولی از خمپاره خبری نبود.برگشت دوباره پرش کرد و باز صدای سوت و همان ماجرا.باز هم داشت تکرار میکرد که یکی فهمید ماجرا از چه قرار است.موقع دویدن باد می پیچید تو لوله آفتابه و سوت میکشید!!!!!!!!!!!!

منطق شهید

منطق ،منطق دیگری است؛شهادت برای این نیست که دشمن معلوب بشود.شهادت برای حماسه آفرینی و تزریق خون و حیات و نور بخشی به جامعه باید شهید بشود.یاران امام حسین(ع)در آن روز شهید شدند،تا شهادت ابا عبدالله(ع)جلال و شکوه بیشتری بیابد و شهادتش صدها وهزاران سال زنده بماند و مردم بیایند و گوش کنند و درس بیاموزند و روح بگیرند و به حرکت درآیند.

خلاصه ای از کتاب دین و دوران/شهید مرتضی مطهری

کار شهید، تنها مقابله با شهید نیست،چرا که در این صورت خونش هدر رفته است،ولی خون شهید هیچ گاه به زمین نمی ریزد و هر قطره اش تبدیل به هزاران قطره گشته،در پیکر اجتماع وارد می شود.شهادت تزریق خون به پیکر اجتماع خاصّه اجتماعی که دچار کم خونی است،می باشد.بزرگترین خاصیت شهید،حماسه آفرینی است تا در ملّت هایی که روح حماسه،خصوصاٌ حماسه ی الهی مرده است،آن مردگی از نو زنده شود. اسلام همیشه نیازمند شهید است.چون همیشه نیازمند حماسه آفرینی و آفرینش های نو به نو است.

فرازی از کتاب دین و دوران/شهید مرتضی مطهری

در زمین کربلا آزادی ام محدود بود

این تنت غرق به خون، اما سرت مفقود بود

ای اخا من را ببخشا گر نبودم قتلگاه

چون تمام راه ها بر دیدنت مسدود بود

پیغمبر اسلام(صلی الله علیه و آله)فرمودند:

بالا دست هر نیکوکاری،نیکویی دیگری است،تا وقتی که در راه خدا شهید شود،همین که در راه خدا شهید شد،دیگر بالا دست دیگر ندارد.(اصول کافی،ج2،ص348)

بعضی از اصطلاحات جبهه:

اهل دل:شکمو

اضافه کاری:نماز شب خوندن و تهجد

دانشگاه امام حسین علیه السلام:جبهه جنگ

تابلوی غیبت ممنوع:کسی که حتی دیدن او سبب تذکر و منع از غیبت است

سیبل:کسی که همه او را می شناختند و نیاز به معرفی نداشت

دستمال همه فن حریف:چفیه

شیخ اجل:خمپاره 60

لشگر صلوات:لشگر27 محمد رسول الله صلی الله علیه وآله و سلم

ستاره شناس:نماز شب خوان و شب زنده دار

صافی:کسی که بدنش جراحت زیادی دارد وتیر وترکش زیاد خورده

مرکب کربلا:تویوتا و کامیونهایی که بچه ها را به خط می بردند

آب شنگولی:نوشیدنی های خوش طعم،کمپوت،ساندیس

توالت فرماندهان و مسئولان:کاخ سفید

سیفون:صدام

آفتابه:تک اول

در مسائل كاري بسيار حسّاس،‌ دقيق و نكته سنج بود وجدان كاري، مديريت و نظم ايشان چه در خانه و چه در بيرون ستودني بود. در همه‌ي امور زندگي براي هر كسي كه از او كمك مي‌خواست يك مشاور دلسوز و آگاه بود و با آگاهي كامل وفادار به نظام جمهوري اسلامي بود. و بدون هيچ تعصّبي از ولي فقيه حمايت مي نمودند براي همه‌ي صفاتشان شواهد و داستان به اندازه‌ي 18 سال زندگي با ايشان دارم.

ارادت خاصي به حضرت فاطمه زهرا(س) داشتند تمام ماه‌هاي محرم و صفر را به نشانه‌ي عزاداري مشكي مي‌پوشيدند حتي سال‌هايي كه نوروز با ماه‌هاي محرم و صفر مصادف مي‌شد لحظه‌اي هم لباس مشكي را از تن شريفشان بيرون نياوردند هر سال شب تاسوعا نذري دارند ايشان با ارادت و شور و شوق خاصي تا صبح «حليم» درست مي كردند و با همان حال خسته و بدون هيچ استراحتي سركار مي‌رفتند انگشتري ايشان حرز امام جواد بود. وابستگي خاصي به اين حرز داشتند جالب‌تر اينكه روز تولد امام جواد به شهادت رسيد. هميشه به ياد غربت امامان در شهرستان محل خدمتش با تمام وجود تأسف مي‌خوردند. اقدامات عملي ايشان براي برپايي عزاداري و کتیبه ها و پرچم‌هايي كه از قم به محل خدمتش بردند و فيلمي كه دسته‌ي كوچك عزاداري را خودشان ترتيب داده بودند. و مداح آن سربازي هست همه نشانه‌ي به يقين رسيدن و اردتشان به اهل‌بيت بود. به طوري كه يك شب قبل از شهادت صحبت‌هاي تلفني شان گوياي اين بود كه به وي الهام شده فردا به شهادت مي‌رسند. بيدار باش نماز صبحش سوره‌ي مباركه «واقعه» بود. بارها به اخلاق زيبايش غبطه خورده‌ام. خوش خلقي و دل بي كينه‌اش آيه‌ي مباركه‌ي « انّك لَعلي خُلقٍ عظيم» را برايم يادآوري مي‌كرد. سختي هاي زندگي هيچ گاه روحيه‌ي شاد و اهورايي‌اش را در هم نريخت مقّيد بودند كه هر سال ما را به پابوسي امام رضا ببرند چهره‌ي زيبا و نوراني‌اش بعد از زيارت امام رضا(ع) و حضرت معصومه(س) ديدني بود زماني كه مرخصي مي‌آمدند با وجود انتظار و بي صبري بچه‌ها براي ديدنش اول به زيارت حضرت معصومه مي‌رفتند سپس به منزل مي‌آمدند. شب‌هاي قدر انگار به زمين آمدن ملائك را به وضوح مي‌ديد. يك سال قبل شهادتش كه شب قدر تا صبح مهمان حرم حضرت معصومه(س) بود نمي دانم كدامين فراز دعاي جوشن كبير دلش را لرزاند كه خداوند دعايش را مستجاب نمود و عاقبتش را به خير گرداند جز شهادت هيچ نوع مرگي برايش سزاوار نبود. به قول «حافظ»:

« دلبرا بنده نوازيت كه آموخت بگو كه من اين ظن به رقيبان تو هرگز نبرم»

بخشندگي گذشت، عدالت وي زبانزد همه‌ي كساني كه او را مي شناختند بود. باور كيند اغراق نمي‌كنم. اخلاق او را با جان و دل چشيده اند مي‌دانند كه خدايي بود و يك انسان به تمام معنا بود حسودان و تنگ نظران هيچ‌گاه نتوانستند فضايل و شرايط كاري مخصوصاً پيشرفتش را ببينند.

شجاعت و ظاهر آراسته وقامت بلندش سرو قامتان شهداي كربلا را مجّسم مي‌كند. سرانجام همچون پيشواي غريبش از شهر و ديار دور شد و در شهرستان «دلگان» شجاعانه در برار اشرار ايستاد و در صبح روز بيست و سوم خرداد سال هزار و سيصدو نود مصادف با تولد امام جواد(ع) به شهادت رسيد و در روز بيست و پنجم خرداد نزديك به روز پدر در حالي كه فرزندان 15ساله و 14 ساله و مريم شش ساله‌اش بعد از دو سال و نيم منتظر آمدن پدر بودند تا روزش را تبريك بگويند با چشماني منتظر و گريان پيكر پاكش را از مسجد اعظم با همراهي جمع كثيري از مردم شهيد پرور قم تا گلزار تشييع كردند و به خاك سپردند. حُسن ختام شرح حال شهيد بزرگوار را جمله‌ي مبارك امام حسن(ع) خطاب به برادر بزرگوارش امام حسين(ع) قرار مي دهم كه فرمودند:

« لا يَوم كَيومِك يا اَبا عبدالله» اميدوارم بتوانيم ادامه‌ دهنده‌ي راهش باشيم. روحش شاد و راهش پر رهرو باد.